“Vrat od stakla” – nova predstava JDP-a za koju se traži karta više

Svaka pozorišna sezona donese nam nekoliko novih predstava koje publika prihvati sa oduševljenjem. Ove godine Jugoslovensko dramsko pozorište u svoj repertoar uvrstilo je predstavu “Vrat od stakla” po tekstu briljantne Biljane Srbljanović u režiji Jagoša Markovića sa odličnom glumačkom ekipom. Jasno je zbog čega se za svako izvođenje traži karta više.

Premijera je održana 5. oktobra i od tada ne prestaje interesovanje publike za predstavu koja je posle 17 godina vratila Vesnu Trivalić na daske koje život znače. U glumačkoj podeli su i Jelisaveta Sablić, Anita Mančić, Dragan Mićanović, Irfan Mensur, Milica Gojković, Marko Janketić, Miloš Samolov, Slobodan Tešić, Bojan Lazarov i Ana Čarman.

Ova drama donosi sliku jedne građanske porodice, čije tri generacije žive pod istim krovom. Autorka je hrabro predstavila odnose između članova porodice, pojedinca i države, pojedinca i sistema, generacijski jaz, sagledavajući objektivno sve aspekte tih odnosa na koje često zaboravimo. Komad se istovremeno bavi društvom, politikom, istorijom, ali i najintimnijim strahovima, izborima i problemima pojedinca. Dok se prepliću urnebesan smeh, tužne istine i bol, predstava se bavi revolucijom, verom i neverom u nju, ali i apatijom u koju je danas zapalo naše društvo. Iako je ova predstava daleko od ženske, ono što nas posebno raduje je što je autorka akcenat stavila na jake ženske likove koji dominiraju u komadu, a koje su glumice fantastično iznele. Sjajna gluma i bolno istinite replike zaokružene su odličnim izborom muzike koja prati tekst.

Dok posmatramo kako predvodnica studentskih protesta 1968. danas svoj bunt izražava na tviteru, a jedina želja predstavnice mlađe generacije je da napusti zemlju, slikovito sagledavamo lične motive u društvenim i istorijskim okolnostima koji su dovele do toga da je svim generacijama jedina zajednička osobina odustajanje od borbe.

Sigurni smo da ćete sa predstave izaći puni utisaka i pomešanih osećanja, a jedina zamerka koju imamo na ovaj komad je uništavanje nade da će ovde ikada biti bolje. Jer ako ostanemo bez nade, šta nam onda preostaje?

Još nema komentara.

Šta Vi mislite?

Your email address will not be published. Required fields are marked *